یکسان ایران سیاسی فرزندان شورای شهر اصلاح طلبان

یکسان: ایران سیاسی فرزندان شورای شهر اصلاح طلبان انتخابات شورای شهر اخبار سیاسی و اجتماعی

گت بلاگز اخبار فرهنگی و هنری گفتگو با «محمد محقق‌منتظری» کارگردان نابینای «یک مهمانی باشکوه»

این روزها نمایش «یک مهمانی باشکوه» به نویسندگی احسان بدخشان و کارگردانی محمد محقق منتظری و بازی ابراهیم عزیزی، الهه شهپرست، لادن نازی، امیر عباسیان، مهراد ساع

گفتگو با «محمد محقق‌منتظری» کارگردان نابینای «یک مهمانی باشکوه»

گفتگو با «محمد محقق منتظری» کارگردان نابینای «یک مهمانی باشکوه»

عبارات مهم : تئاتر

این روزها نمایش «یک مهمانی باشکوه» به نویسندگی احسان بدخشان و کارگردانی محمد محقق منتظری و بازی ابراهیم عزیزی، الهه شهپرست، لادن نازی، امیر عباسیان، مهراد ساعی و محمدباقر باباجانی در سالن استاد انتظامی واقع در «خانه هنرمندان» روی صحنه رفته هست. کارگردان این نمایش نابینا است و سومین کار تئاتری اش را اجرا می کند. نمایش «یک مهمانی باشکوه» در بستر رئالیسم اجتماعی پیش می رود ولی در انتهای نمایش یک نوع فضای انتزاعی به اجرا تزریق می شود. خانواده، عنصر محوری اجرای محمد محقق هست، خانواده ای که زیر بار فشارهای اجتماعی قرار دارد. روابط آنها دگرگون شده است و بزرگ ترها و فرزندانش دچار چالش های جدی شده است اند. گفت وگوی ما را در ادامه می خوانید.

اجرای نمایش «یک مهمانی باشکوه» تا چه زمانی ادامه دارد؟
متاسفانه اجرای ما بسیار محدود هست. تا جمعه ۱۱ خرداد میزبان مخاطب ها هستیم.

چرا انقدر کم اجرا می روید؟ تنها ۱۵ شب میزبان مخاطب ها هستید؟
متاسفانه شرایط سالن انتظامی اینگونه شده است هست. به گروه های دیگر هم در حد همین ۱۵ شب اجرا می دهند.

خیلی سخت نیست؟
کارهای تئاتری در کشور عزیزمان ایران بعد از ۱۰ روز تازه شکل و شمایل و مخاطب خود را پیدا می کنند. در واقع ۱۵ شب اجرا به معنی اجرا نرفتن است.

تازه تبلیغات ما شروع شده است هست. کارمان هم شکل خودش را پیدا کرده و روزنامه نگارها و خبرنگارهای تئاتری هم که همکار شما هستند تازه با من تماس گرفته اند. ولی متاسفانه شرایط خیلی بدی در جریان هست. کمبود سالن های دولتی خیلی مسئله جدی هست. سالن شخصی هم تنها دنبال پول هستند. تنها معیار تماشاخانه های شخصی وجهی که در حساب شخصی کارگردان موجود هست. اصلا رزومه و کار حرفه ای کارگردان جهت ارزش مهم نیست.موضوع کمبود سالن های دولتی مشکلی جدی در دهه های گذشته بوده است که مسئولان هم خیلی شیک و قشنگ تا امروز از کنارش عبور کرده اند.

آیا مسئله عجیبی در وقت اجرای شما رخ داده است؟
نه. خدا را شکر اجرای نمایش «یک مهمانی باشکوه» به خوبی روند خودش را ادامه می دهد و رو به جلو هست. در گذشته هم در گفت وگوی دیگری هم عرض کرده ام که صدای ما به گوش هیچ کس نمی رسد. فکر نمی کنم اداره کل هنرهای نمایشی کار خاصی را در قبال حرف های ما انجام بدهد. مسئولان هنرهای نمایشی همه کارها را مورد بازخوانی، ممیزی و هر چیز دیگر قرار می دهند ولی هیچ نظارتی روی سالن های شخصی ندارند. در تماشاخانه های شخصی فقط می گویند که بیایید و کارت بکشید، ۳۰ یا ۳۶ میلیون تومان به حساب ما واریز کنید و بعدش هم اجرا بروید. آنها اصلا کاری به کیفیت کار، بازیگرها و هنرتان ندارند.

یعنی شما به سالن های شخصی مراجعه کرده اید و خیلی راحت گفته اند که پیش از اجرا ۳۰ میلیون تومان به حساب ما بریزید و اجرا بروید. پول ها را از پیش می گیرند؟
بله. همه سالن ها پول ها را از پیش می گیرند. هیچ تعرفه خاصی هم ندارد. هر قیمتی که دلشان بخواهد به شما می گویند. از شبی یک میلیون تا شبی دو میلیون و نیم پول می خواهند. من مانده ام که آیا اداره کل هنرهای نمایشی هیچ نظارتی روی این پرسشها نمی کند. هنگامی که شخصی آمده و یک سالن شخصی برپا کرده است به هر حال صندلی های محدود و کیفیت خاص خودش را دارد. به عنوان نمونه تهویه مطبوع هوا در یک حدی و کیفیت صدا هم جور دیگری هست. هر سالن تئاتر هزار و یک مسئله چه پشت صحنه و چه روی صحنه دارد. با توجه به این مباحث رقمی که آنها درخواست می کنند خیلی زیاد از کیفیت ارزش هست. ما نمی گوییم که مجانی اجرا برویم. بخش شخصی هم باید کار خودش را بکند ولی باید حد و مرزی وجود داشته باشد. به اصطلاح چارچوبی باید در نظر گرفته شود.

سالن های شخصی از نظر مالی هیچ استانداردی ندارند؟
الان سالن های شخصی تنها جهت فرزند پولدارها شده است هست. دیدن و اجرای تئاتر هم جهت قشر بورژوای نوکیسه هست. دیگر اصلا مهم نیست که در تئاتر خاک بخورید و آن را بیاموزید. اگر پدر پولداری داشته باشید دیگر همه چیز حل هست. فکر می کنم اوضاع تئاتر فاجعه شده است هست. این اوضاع جهت کسانی که تئاتر را یاد گرفته اند و به آن علاقه می ورزند خیلی طاقت فرسا هست. در گذشته تنها تئاتر شهر، تماشاخانه سنگلج، اداره تئاتر، سالن مولوی و یکی دوتا سالن دیگر بودند.

مردم هم در صف تئاترها می ایستادند. در حال حاضر جهت نسل ما که تئاتر را اینگونه یاد گرفته ایم فضای عجیب و غریبی بر پا شده است هست. گروه های متقاضی خیلی زیاد شده است اند. قانونی در گذشته بود که اجراها باید حداقل ۳۰ شب اجرا بروند. این قانون را هم به آسانی زیر پا گذاشته اند. پارسال در سالن سایه مجموعه تئاتر شهر اجرا داشتم. فقط هم به ما ۱۶ شب اجرا دادند. فرزند های جوان دیگر هم در تئاتر شهر و سالن مولوی اجرا می روند که مدت اجرای ارزش تنها ۱۵ تا ۲۰ شب شده است است.

ممکن است که این مدت وقت کم به اجراهای تئاتر آسیب بزند. شاید تئاتر با این شکل تبدیل به ویترین شده است باشد. نظرتان چیست؟
فکر می کنم حداقل وقت مناسب جهت اجرای یک تئاتر مدت وقت ۳۰ شب باشد. کم تر از آن بسیار بد هست. خودتان بهتر می دانید که عالی ترین تبلیغ جهت آثار هنری و مخصوصا تئاترها این است که آنها روی صحنه باشند و اگر تماشاگرها راضی بودند به شکل دهان به دهان تبلیغ کار را انجام بدهند. ولی هنگامی که ۱۵ شب اجرا داریم تقریبا هیچی نخواهیم داشت. تماشاگرها هم عادت پیدا کرده اند که در روزهای نهایی به دیدن تئاترها بروند. در حال حاضر تعداد نمایش ها خیلی زیاد شده است هست. در بعضی از آن ها هم ستاره ها هستند و تماشاگرها دوست دارند به دیدن آن ها بروند.

سومین کار تئاتری تان را روی صحنه برده اید. در شیوه کارگردانی و کلیت کارتان چه تغییراتی را مشاهده می کنید؟
نمایش «یک مهمانی باشکوه» جهت خودم خیلی جالب بود. اجرا و صحنه به شدت پر تحرکی داریم. شش بازیگر بزرگ سال و دو بازیگر خردسال هم داریم. بنابراین نمایش پر چالشی جهت کارگردانی هست. با اینکه نمایش جذابی است مشکل های خودش را هم دارد. در داستان نمایش یک سری اتفاقات موازی رخ می دهند. در کل ۱۲ سالی که کار تئاتر را دنبال می کنم و این نمایش برایم خیلی پر چالش بوده هست.

با اینکه روشن دل هستید ولی تمام شرح نمایش هایتان را در نظر می گیرید و تلاش می کنید که سلیقه خودتان را جاری کنید. رنگ ها و طراحی های صحنه را چگونه هدایت می کنید؟
در واقع، باید توضیح بدهم که مسئله بینایی من مادرزاد هست، ولی تا دوران نوجوانی (۱۷ سالگی ام) بینایی داشتم. در آن وقت تصور و تسلط کاملی نسبت به رنگ ها، اشیاء و صورت انسان ها داشتم. بنابراین این تصویرها هنوز با من مانده اند. ذهنم به خوبی آمادگی روانشناسی رنگ ها و تصویرهای را دارد. فکر می کنم وظیفه کارگردان مدیریت نمایش است.

کارگردان از زمانی که متن در حال شکل گیری است تا زمانی که بازیگرها و طراحی صحنه و لباس صورت می گیرد، باید همه چیز را مدیریت کند. تسلطی که کارگردان روی متن و موقعیت دارد او را در هدایت مجموعه کمک می کند. در نهایت در اجرای یک نمایش نگاه کارگردان است که روی صحنه می رود. در تئاتر امروز کارگردان علاوه بر مدیریت یک ویراستار هم هست. او از بین پیشنهادهای موجود عالی ترین ها را گزینش می کند. کارگردان باید عوامل را راهنمایی کند تا به درک درستی از موقعیت برسند.

گفتگو با «محمد محقق‌منتظری» کارگردان نابینای «یک مهمانی باشکوه»

واژه های کلیدی: تئاتر | نمایش | مهمانی | میلیون | کارگردان | کارگردانی | اخبار فرهنگی و هنری

دانلود


دانلود فایل ها

نویسنده : getblogs